De reis is klaar. We hebben het hele rondje voltooid: We hebben niet één dag gehad waarop we geen wedstrijd hebben gezien. New York-New York-Hudson Valley-Scranton-Pawtucket-Lowell-Boston-Bridgeport-(All star game)-Albany-Syracuse-Rochester-Buffalo-Erie-State College-Harrisburg-Wahington-Aberdeen-Trenton-Lakewood-New York. Natuurlijk hebben we ook nog allerlei andere mooie dingen bezocht, zowel op honkbal (Hall of Fame) als op niet-honkbal (Niagara Falls) gebied. Wát een reis is het geweest. Eigenlijk is alles goed gegaan; de dingen die niet goed zijn gegaan (handschoen kopen) zijn totaal niet belangrijk. Van tevoren hadden we méér problemen en minder kilometers verwacht. Ook duurdere kaartjes en goedkoepere hotels. Meer regen en minder warmte. Meer taco's en minder Starbucks. Meer gesprekken en minder lelijke gebouwen. En zo gaat de lijst nog wel even door. Hier is het verslag van de laatste dag:
Nadat we lekker hadden uitgeslapen was het tijd om de koffers in te pakken. Alles paste gelukkig makkelijk. Nog even douchen, uitchecken en daarna voor de laatste keer naar de Starbucks. Nog even geskyped (ook de laatste keer) met het thuisfront en daarna stapten we in de taxi. Dat was al een hele ervaring op zich. Ondanks dat het niet druk was piepte onze chaffeur in alle gaatjes, wat flink gevaarlijk leek. Zo doen alle taxi's dat, maar toen zaten wij er niet in. Gelukkig kwamen we heelhuids aan op LaGuardia. Daar wilde pap zijn paspoort niet meewerken: De scanner van de (uiterst onvriendelijke) douanier kon mijn paspoort wél, maar pap zijn paspoort níet aan. Gelukkig mochten we gewoon doorlopen en bij de beveiliging hoefden we op een of andere manier als enigen onze schoenen niet uit te trekken.
We vlogen eerst met een klein vliegtuigje naar Philadelphia. En met klein bedoel ik echt klein: Rechtop lopen was niet mogelijk. In het vliegtuig zat ook een Nederlandse examenklas: Die hadden een reis gemaakt langs de oostkust (Philadelphia-Baltimore-New York). Nadat we hadden gezongen voor ik-weet-niet-precies-wie gingen we in de rij staan om te mogen starten. Dat duurde 20 minuten, maar de vlucht duurde gelukkig maar een half uur. Het was niet echt een vlucht; Het was een hopje.
Ruim op tijd waren we in Philadelphia, waar we niet eens meer door de beveiliging hoefden. Vreemd hoor. Ook vreemd was dat er nergens op de borden stond dat ons vliegtuig ging boarden, maar dat wij toen wij bij de gate aankwamen nog nét op tijd waren. 'Wij besturen de borden niet' was het antwoord van de medewerkers. Natuurlijk niet, dat doen de kaboutertjes zeker...
We hadden stoelen toegewezen gekregen die tegen de wc's aanzaten, en dus niet naar achter konden. Gelukkig waren achter die wc's nog meer stoelen, en die waren vrij. Die zaten bij een nooddeur, dus met beenruimte genoeg. Ik vroeg brutaal aan de (op een leuke manier flink bekakte) stewardess of we daar mochten zitten en gelukkig stemde ze toe. We hebben dus de hele vlucht heerlijk gezeten (/gelegen). Ook leuk: Terwijl de stewardess het menu voor het diner voorlas kwam ze op een gegeven moment bij '... Kip met Champignonsaus en Chorizo'. Geschrokken keek ze op en ging ze uitleggen wat Chorizo was. Haar uitleg stond duidelijk niet in het boekje, en pap en ik schoten in de lach. Ze onderbrak haar verhaal om even te vragen waarom wij lachten, maar gelukkig lachte zij even later ook mee.
Zonder verdere 'problemen' kwamen we aan op Schiphol. Daar werden we nog 2 km in de rondte gestuurd om de koffers op te halen en door de douane te gaan. Mama en Cayley stonden al op ons te wachten. Eindelijk thuis...
donderdag 30 juli 2015
26 Juli: Mets en Sunday night Baseball
We moesten vroeg op, want vandaag bezochten we de laatste wedstrijd van onze reis: Mets-Dodgers. Voordat we daar heen konden gingen we echter eerst naar ons hotel én moesten we de auto inleveren. Gelukkig zijn de wegen leeg op zondag. De tol die je moet betalen is er echter niet minder om: $22 in het totaal, waarvan $14 voor de Lincoln tunnel. We hadden vanaf de snelweg een prachtig uitzicht op Manhattan; Vanaf de buitenkant is zo'n grote stad wel mooi. Nadat we onze koffers hadden gedropt bij ons hotel reden we via Broadway terug naar de autoverhuur. De mijl-teller (noem je dat zo?) vertelde ons dat we er 2900 mijl op hadden zitten, omgerekend bijna 4700 km. Dag auto, en hallo metro.
Vanwege parkeerproblemen bij een niet-nader-te-noemen stadion hadden we besloten om net als naar Fenway en Yankee stadium met de metro te gaan. Achteraf bleek dat onnodig: Citi field, het stadion van de Mets, ligt middenin een zee van parkeerplaatsen, en ondanks dat de wedstrijd was uitverkocht waren er nog vrije plaatsen te ontdekken. Citi field is geopend in 2009 en dat merk je: Alles voelt spiksplinternieuw aan. De ingang is prachtig en vanaf elke zitplaats kan je de wedstrijd goed volgen. Wij zaten op het 3de dek, op zo'n 100 meter bij de thuisplaat vandaan, en konden echt alles zien (ook de vliegtuigen die om de 2 minuten over kwamen vliegen).
De wedstrijd was heel spannend. De 2 werpers met het laagste ERA (aantal punten tegen x9 / aantal gegooide innings) in de MLB stonden tegenover elkaar: Jacob DeGrom (2.10) - Zack Greinke (1.38). In de 3de inning scoorden de Mets een punt. Na 2 honkslagen en een fout van midvelder Joc Pederson sloeg de werper DeGrom een grondbal naar de eerste honkman. Deze fieldde hem goed, maar gooide hem te laat aan op de thuisplaat waardoor de loper van 3de honk kon scoren. 1-0. In de voorgaande 45 2/3 (!!) innings had Greinke geen enkel punt tegen gehad. 3 innings later kwam er nog een punt bij: Met de honken vol kreeg Michael Conforto een bal tegen zijn arm: Hit by pitch, en dus 2-0. DeGrom gooide 8 keer drie slag 7 2/3 innings en kreeg geen punten tegen. De Mets zaten op rozen, maar toen ging het mis.
In de 9de inning kwam de closer Jeurys Familia op de heuvel bij de Mets. Dat vonden de Dodgers wel wat: Ze sloegen 2 2-honkslagen en een 1-honkslag en zo werd het weer 2-2. Zo stond het weer gelijk en aangezien de Mets geen punten meer scoorden in hun helft van de 9de inning gingen we verlengen. De Dodgers kregen een kans in de 10de inning: Met 1 man uit hadden ze een snelle loper op het derde honk. Helaas ging Joc Pederson, die (om bij de voetbaltermen te blijven) totaal niet in de wedstrijd zat, uit met drie slag en werd de slagman daarna uitgevangen door rechtsvelder Curtis Granderson. Diezelfde Granderson begon de 2de helft van de 10de inning met een 2-honkslag. Na een mislukte stootslag en een opzettelijk vier wijd kwam Juan Uribe aan slag. Hij begon het seizoen bij de Dodgers, en kwam via de Braves naar de Mets. Uitgerekend hij sloeg de walk-of-honkslag. Eindstand: 3-2 in 10 innings.
Na de wedstrijd hebben we 2 footlongs gehaald bij de Subway en daarna zijn we doodmoe op bed gevallen. We hebben nog wel een honkbalwedstrijdje gekeken op tv: Red Sox - Tigers, 11-1. Ach ja, je moet wat doen...
Vanwege parkeerproblemen bij een niet-nader-te-noemen stadion hadden we besloten om net als naar Fenway en Yankee stadium met de metro te gaan. Achteraf bleek dat onnodig: Citi field, het stadion van de Mets, ligt middenin een zee van parkeerplaatsen, en ondanks dat de wedstrijd was uitverkocht waren er nog vrije plaatsen te ontdekken. Citi field is geopend in 2009 en dat merk je: Alles voelt spiksplinternieuw aan. De ingang is prachtig en vanaf elke zitplaats kan je de wedstrijd goed volgen. Wij zaten op het 3de dek, op zo'n 100 meter bij de thuisplaat vandaan, en konden echt alles zien (ook de vliegtuigen die om de 2 minuten over kwamen vliegen).
De wedstrijd was heel spannend. De 2 werpers met het laagste ERA (aantal punten tegen x9 / aantal gegooide innings) in de MLB stonden tegenover elkaar: Jacob DeGrom (2.10) - Zack Greinke (1.38). In de 3de inning scoorden de Mets een punt. Na 2 honkslagen en een fout van midvelder Joc Pederson sloeg de werper DeGrom een grondbal naar de eerste honkman. Deze fieldde hem goed, maar gooide hem te laat aan op de thuisplaat waardoor de loper van 3de honk kon scoren. 1-0. In de voorgaande 45 2/3 (!!) innings had Greinke geen enkel punt tegen gehad. 3 innings later kwam er nog een punt bij: Met de honken vol kreeg Michael Conforto een bal tegen zijn arm: Hit by pitch, en dus 2-0. DeGrom gooide 8 keer drie slag 7 2/3 innings en kreeg geen punten tegen. De Mets zaten op rozen, maar toen ging het mis.
In de 9de inning kwam de closer Jeurys Familia op de heuvel bij de Mets. Dat vonden de Dodgers wel wat: Ze sloegen 2 2-honkslagen en een 1-honkslag en zo werd het weer 2-2. Zo stond het weer gelijk en aangezien de Mets geen punten meer scoorden in hun helft van de 9de inning gingen we verlengen. De Dodgers kregen een kans in de 10de inning: Met 1 man uit hadden ze een snelle loper op het derde honk. Helaas ging Joc Pederson, die (om bij de voetbaltermen te blijven) totaal niet in de wedstrijd zat, uit met drie slag en werd de slagman daarna uitgevangen door rechtsvelder Curtis Granderson. Diezelfde Granderson begon de 2de helft van de 10de inning met een 2-honkslag. Na een mislukte stootslag en een opzettelijk vier wijd kwam Juan Uribe aan slag. Hij begon het seizoen bij de Dodgers, en kwam via de Braves naar de Mets. Uitgerekend hij sloeg de walk-of-honkslag. Eindstand: 3-2 in 10 innings.
Na de wedstrijd hebben we 2 footlongs gehaald bij de Subway en daarna zijn we doodmoe op bed gevallen. We hebben nog wel een honkbalwedstrijdje gekeken op tv: Red Sox - Tigers, 11-1. Ach ja, je moet wat doen...
maandag 27 juli 2015
25 Juli: Pleasant (?) beach en Blue Claws
Uitslapen: Daar waren we echt aan toe. Pas om 11:00 begonnen we met ontbijten, en om 12:00 reden we richting Lakewood. We reden meteen een tolweg op, en kregen daar een ticket. Aangezien die tolweg na 5 km afliep, moesten we meteen betalen. Het kostte even moeite om uit te vogelen hoeveel (dat verschilt per afslag), maar we gaven in één keer het goede bedrag: $2.15. Na 2km (zonder afslag) moesten we weer door een tolpoort en kregen we weer een ticket! Snel werd duidelijk waarom: We kregen een snelweg bestaande uit 2x 3 banen, die natuurlijk weer uitmondde in een tolpoort: $2.15. Zonder verdere vertraging kwamen we aan... Bij de Wawa (jaja, Wawa).
Wat is de Wawa? Dat wisten wij ook niet. Na elke minor-league wedstrijd van meer dan 9 innings krijg je een bon voor een gratis warme drank bij de Wawa, dus wij hadden er inmiddels 4. De Wawa is een benzinestation met een winkeltje, net als de grotere Shells bij ons. Verrassend genoeg smaakten de chocolademelk en de koffie goed, dus hebben we geen Starbucks opgezocht.
Na de koffie reden we naar het stadion, behalve dan dat Tomtom het nodig vond om ons midden in een Joodse wijk af te zetten. Het stadion lag nog 3 km verderop, en nadat we tickets hadden gekocht reden we verder naar Pleasant Point Beach. Niet om naar het strand te gaan (je moet hier $10 betalen om op het strand te komen!), maar om te midgetgolfen. Het was druk op het strand en de boulevard: We moesten ruim een kilometer verderop parkeren, maar dat was gelukkig wel gratis. Nog even een footlong (Subway) naar binnen gewerkt en daarna kon de golfwedstrijd beginnen.
We hadden niet zo maar een midgetgolfbaan uitgekozen. De baan liep op, binnen, rond en buiten een (nagebouwd) piratenschip, inclusief beekjes en zelfs een waterval. Het was hartstikke mooi gemaakt; niet zo goed als Disney, maar het kwam in de buurt. Het wedstrijdje was spannend: Pap won met 47-48 (par 42), waaronder een hole-in-one. Na het midgetgolf gingen we terug naar het stadion, maar niet voor we een steak hadden gegeten bij de Applebee's. Het volkslied werd (vals) gezongen door een koortje, en daarna startte de laatste minor-league wedstrijd van deze tour: Blue Claws-Intimidators.
De Blue Claws begonnen sterk: In de eerste inning scoorden ze 2 punten op 4 honkslagen, waaronder een 2- en een 3-honkslag. De Intimidators antwoordden met een homerun in de 2de inning. In de 4de inning sloegen ook de Blue Claws een homerun. De Intimidators konden geen indruk meer maken; ze sloegen nog geen deuk in een pakje boter. De Claws hadden nog een goede rally in de 7de inning, en wonnen de wedstrijd met 5-1.
Morgen staan we vroeg op: Om 1.10 moeten we in Citi field zijn voor de wedstrijd Mets-Dodgers.
Wat is de Wawa? Dat wisten wij ook niet. Na elke minor-league wedstrijd van meer dan 9 innings krijg je een bon voor een gratis warme drank bij de Wawa, dus wij hadden er inmiddels 4. De Wawa is een benzinestation met een winkeltje, net als de grotere Shells bij ons. Verrassend genoeg smaakten de chocolademelk en de koffie goed, dus hebben we geen Starbucks opgezocht.
Na de koffie reden we naar het stadion, behalve dan dat Tomtom het nodig vond om ons midden in een Joodse wijk af te zetten. Het stadion lag nog 3 km verderop, en nadat we tickets hadden gekocht reden we verder naar Pleasant Point Beach. Niet om naar het strand te gaan (je moet hier $10 betalen om op het strand te komen!), maar om te midgetgolfen. Het was druk op het strand en de boulevard: We moesten ruim een kilometer verderop parkeren, maar dat was gelukkig wel gratis. Nog even een footlong (Subway) naar binnen gewerkt en daarna kon de golfwedstrijd beginnen.
We hadden niet zo maar een midgetgolfbaan uitgekozen. De baan liep op, binnen, rond en buiten een (nagebouwd) piratenschip, inclusief beekjes en zelfs een waterval. Het was hartstikke mooi gemaakt; niet zo goed als Disney, maar het kwam in de buurt. Het wedstrijdje was spannend: Pap won met 47-48 (par 42), waaronder een hole-in-one. Na het midgetgolf gingen we terug naar het stadion, maar niet voor we een steak hadden gegeten bij de Applebee's. Het volkslied werd (vals) gezongen door een koortje, en daarna startte de laatste minor-league wedstrijd van deze tour: Blue Claws-Intimidators.
De Blue Claws begonnen sterk: In de eerste inning scoorden ze 2 punten op 4 honkslagen, waaronder een 2- en een 3-honkslag. De Intimidators antwoordden met een homerun in de 2de inning. In de 4de inning sloegen ook de Blue Claws een homerun. De Intimidators konden geen indruk meer maken; ze sloegen nog geen deuk in een pakje boter. De Claws hadden nog een goede rally in de 7de inning, en wonnen de wedstrijd met 5-1.
Morgen staan we vroeg op: Om 1.10 moeten we in Citi field zijn voor de wedstrijd Mets-Dodgers.
zaterdag 25 juli 2015
24 Juli: Chicken en Thunder
In Nederland zijn er flinke onweersbuien, en ook wij krijgen vandaag Thunder: Het honkbalteam wel te verstaan.
Nadat we jammer genoeg net te laat waren voor het ontbijt gingen we om 10:00 op pad... Naar een shopping mall. Nee, niet voor de nieuwste Levi's of Nike's, maar voor honkbalspullen: Ik heb zowel een infield- als een catchershandschoen nodig. De domdom stuurde ons netjes naar de mall toe, maar wees ons naar een niet-bestaande (of onzichtbare, maar dat lijkt mij sterk) parkeerplaats. Daardoor werden we hupsakee weer de snelweg op gegooid, waar we pas 15 kilometer verderop weer af konden. Bij poging 2 (zonder tomtom) ging het gelukkig wel goed. Helaas zijn we niet geslaagd voor een handschoen: Midden in het seizoen is er niet zo veel keus. Pap heeft wel 'nieuwe' schoenen gekocht.
We besloten om nog even in de mall te blijven. Eerst maakten we een foto bij de Target, zodat we Minnesota volgende keer kunnen overslaan (de Minnesota Twins spelen op Target field). Daarna liepen we naar Barnes & Nobles, want daar in zat een Starbucks. Nadat we nog even tussen de boeken hadden gesnuffeld was het tijd voor de lunch. We namen 'Honey grilled chicken', en ondanks dat dat klinkt als een slechte film was het heel lekker... En veel. Ik heb er lunch en avondeten van gegeten en nog was het niet op.
Na de lunch reden we door naar Citzens bank park in Philadelphia (de stad, niet de roomkaas). Dit is de thuishaven van de Phillies en (volgens veel mensen) 's werelds beste mascotte, de Phanatic. Net als de Orioles gisteren hadden de Phillies geen thuiswedstrijd. In tegenstelling tot gisteren werden we echter wel het stadion in gelaten. Hoe leuk is dat: In een leeg stadion staan waar normaal 50.000 mensen zitten (nou ja, kunnen zitten, want de Phillies spelen op dit moment zeer matig). We zijn nog een rondje rond het stadion gelopen en daarna gingen we snel richting Trenton voor de wedstrijd (onderweg betaalden we maar liefst $12 tol! ).
De wedstrijd begon met een weggevangen homerun door Joe Benson. De Mets (uit Binghamton, niet uit New York) bleven echter rake klappen uitdelen, en Brock Peterson sloeg hem ver over het hek heen: 0-1. De wedstrijd vloog voorbij: Na 1 uur hadden we 6(!) innings gespeeld. Daar tegenover stond dat er bijna niets gebeurde: In veel innings was het 3 man op, 3 man af. In de 7de inning kwam Thunder op gelijke hoogte door een mislukt dubbelspel, en in de 9de inning wonnen ze bijna: Met 2 honken bezet en 2 man uit sloeg de slagman een line-drive recht naar de werper, en die ving hem in een reflex. Dat betekende voor de tweede dag op een rij verlengen.
Punten waren duur in de wedstrijd, en zeker in de extra innings. Als er al eens iemand op het honk kwam, dan ging de volgende slagman vaak op drie slag of sloeg in een dubbelspel. In de 14e inning kregen we voor de 4de keer in 2 dagen de 'Seventh inning stretch'. Veel van de padvinders, die na de wedstrijd op het veld zouden kamperen, waren inmiddels al in slaap gevallen. In de 15de inning had Thunder geen pitchers meer en lieten ze de aangewezen slagman gooien. Die gooide 65 MPH (dat is bij ons al langzaam), maar desondanks kon hij de Mets 2 innings lang puntloos houden. Inmiddels was het al 11:15: Zou er dan nog een einde komen aan de wedstrijd? Ja: In de 17de inning scoorden de Mets 1 punt (en dat op het werpen van de aangewezen slagman en de rechtsvelder), en zij hadden nog wel een 'echte' pitcher over. Eindstand na 17 innings: 1-2. Totaal aantal honkslagen: 15 (ja, echt, dat zijn beide teams opgeteld!).
Na 31 innings honkbal in 2 dagen slapen we morgen lekker uit. Ook bezoeken we de laatste minor-league wedstrijd van onze tour in Lakewood, ongeveer 70 km verderop.
Nadat we jammer genoeg net te laat waren voor het ontbijt gingen we om 10:00 op pad... Naar een shopping mall. Nee, niet voor de nieuwste Levi's of Nike's, maar voor honkbalspullen: Ik heb zowel een infield- als een catchershandschoen nodig. De domdom stuurde ons netjes naar de mall toe, maar wees ons naar een niet-bestaande (of onzichtbare, maar dat lijkt mij sterk) parkeerplaats. Daardoor werden we hupsakee weer de snelweg op gegooid, waar we pas 15 kilometer verderop weer af konden. Bij poging 2 (zonder tomtom) ging het gelukkig wel goed. Helaas zijn we niet geslaagd voor een handschoen: Midden in het seizoen is er niet zo veel keus. Pap heeft wel 'nieuwe' schoenen gekocht.
We besloten om nog even in de mall te blijven. Eerst maakten we een foto bij de Target, zodat we Minnesota volgende keer kunnen overslaan (de Minnesota Twins spelen op Target field). Daarna liepen we naar Barnes & Nobles, want daar in zat een Starbucks. Nadat we nog even tussen de boeken hadden gesnuffeld was het tijd voor de lunch. We namen 'Honey grilled chicken', en ondanks dat dat klinkt als een slechte film was het heel lekker... En veel. Ik heb er lunch en avondeten van gegeten en nog was het niet op.
Na de lunch reden we door naar Citzens bank park in Philadelphia (de stad, niet de roomkaas). Dit is de thuishaven van de Phillies en (volgens veel mensen) 's werelds beste mascotte, de Phanatic. Net als de Orioles gisteren hadden de Phillies geen thuiswedstrijd. In tegenstelling tot gisteren werden we echter wel het stadion in gelaten. Hoe leuk is dat: In een leeg stadion staan waar normaal 50.000 mensen zitten (nou ja, kunnen zitten, want de Phillies spelen op dit moment zeer matig). We zijn nog een rondje rond het stadion gelopen en daarna gingen we snel richting Trenton voor de wedstrijd (onderweg betaalden we maar liefst $12 tol! ).
De wedstrijd begon met een weggevangen homerun door Joe Benson. De Mets (uit Binghamton, niet uit New York) bleven echter rake klappen uitdelen, en Brock Peterson sloeg hem ver over het hek heen: 0-1. De wedstrijd vloog voorbij: Na 1 uur hadden we 6(!) innings gespeeld. Daar tegenover stond dat er bijna niets gebeurde: In veel innings was het 3 man op, 3 man af. In de 7de inning kwam Thunder op gelijke hoogte door een mislukt dubbelspel, en in de 9de inning wonnen ze bijna: Met 2 honken bezet en 2 man uit sloeg de slagman een line-drive recht naar de werper, en die ving hem in een reflex. Dat betekende voor de tweede dag op een rij verlengen.
Punten waren duur in de wedstrijd, en zeker in de extra innings. Als er al eens iemand op het honk kwam, dan ging de volgende slagman vaak op drie slag of sloeg in een dubbelspel. In de 14e inning kregen we voor de 4de keer in 2 dagen de 'Seventh inning stretch'. Veel van de padvinders, die na de wedstrijd op het veld zouden kamperen, waren inmiddels al in slaap gevallen. In de 15de inning had Thunder geen pitchers meer en lieten ze de aangewezen slagman gooien. Die gooide 65 MPH (dat is bij ons al langzaam), maar desondanks kon hij de Mets 2 innings lang puntloos houden. Inmiddels was het al 11:15: Zou er dan nog een einde komen aan de wedstrijd? Ja: In de 17de inning scoorden de Mets 1 punt (en dat op het werpen van de aangewezen slagman en de rechtsvelder), en zij hadden nog wel een 'echte' pitcher over. Eindstand na 17 innings: 1-2. Totaal aantal honkslagen: 15 (ja, echt, dat zijn beide teams opgeteld!).
Na 31 innings honkbal in 2 dagen slapen we morgen lekker uit. Ook bezoeken we de laatste minor-league wedstrijd van onze tour in Lakewood, ongeveer 70 km verderop.
vrijdag 24 juli 2015
23 Juli: Camden yards en Ironbirds
Wat is er te doen in Baltimore? Dat zal ik vertellen: Er is een kunstmuseum. Ook is er een museum van moderne kunst. Verder is er een museum met Afrikaanse kunst. Ook kan je naar een monument op de plek waar het Amerikaanse volkslied (hoogstwaarschijnlijk) is geschreven. Aangezien wij niet zo'n grote (lees: 'totaal geen') interesse hebben in kunst en we het volkslied voor elke wedstrijd al (moeten aan-)horen, zochten we nog even verder. Uiteindelijk reden we naar het NASA Goddard visitors center, een soort Cape Canaveral maar dan heel klein.
Op dit moment moet ik even iets duidelijk maken: Tomtom is geen fan van visitors centra. Het terrein lag op een gegeven moment aan onze linkerhand, maar tomtom (inmiddels domdom) stuurde ons doodleuk rechtsaf een woonwijk in, om ons vervolgens op een parkeerplaats om te laten keren. Uiteindelijk vonden we de ingang... van het personeel. Op welke afdeling wij werkten? Euh, wij willen het visitors center bezoeken. Die ingang was nog 3 km verder. Het centrum zelf was niet bijzonder, maar toch leuk om geweest te zijn.
Tijd voor warme chocolademelk met slagroom, dus op zoek naar een Starbucks. Natuurlijk kwamen we uit bij dezelfde winkel als gisteren, dus ook dat rondje is weer compleet. We reden door naar Baltimore, waar we 'Oriole park in Camden Yards' (zoals het stadion van de Orioles heet) gingen bezoeken. Een MLB stadion wel te verstaan, en een mooie ook. Het is voor een groot deel opgebouwd met baksteen, wat veel sfeer geeft. Helaas was er geen wedstrijd en mochten we niet naar binnen. We konden wel door Eutaw street lopen (wereldberoemd in Baltimore). Een bewaker vertelde ons dat de warenhuizen die aan die straat grenzen 'meer dan 100 jaar oud zijn'... Oud hoor. Leuk om geweest te zijn, jammer dat er geen wedstrijd was. Nu moesten we snel door naar Aberdeen voor de wedstrijd.
Net als Washington is Baltimore één grote file. Gelukkig waren we ruim op tijd in Aberdeen en vonden we snel een Days inn. We werden daar goed geholpen: Niet alleen voor vannacht (in Aberdeen), maar ook voor de volgende dagen hebben we een hotel (in Trenton). Nog even zalm gegeten bij de Appelbees en daarna reden we rechtstreeks naar Cal Ripken stadium voor de wedstrijd.
De buitenkant van het stadion is mooi, de binnenkant minder. Het volkslied (live gezongen) was slecht, en de wedstrijd? De Spikes begonnen goed: Door het slechte pitchen en veldwerk van de Ironbirds stonden zij na 4 innings met 0-4 voor. Op bedenkelijke wijze kwam de thuisploeg in de 5de inning langszij: Met twee uit werd de loper op thuis dik uitgegooid, maar de plaatscheidsrechter vond hem op één of andere manier save. De scheidsrechters (in single-A zijn ze met z'n tweeën) hadden sowieso hun dag niet, maar hierover later meer. De Ironbirds kwamen met 5-4 voor in de 6de inning en leken de wedstrijd gewonnen te hebben. Met 2 uit in de 9de inning kwamen de Spikes echter terug tot 5-5, en we gingen verlengen.
10de inning: Geen punten. 11de inning: nope. 12de inning: Beide ploegen kregen 2 man op de honken, maar scoren lukte niet. 13de inning: Kansloos. Inmiddels was de wedstrijd 4 uur bezig en in de 14de inning klonk voor de 2de keer 'Take me out to the ballgame' in het stadion. Er zaten toen nog maar 50 mensen, en alles wat er geroepen werd kon je letterlijk verstaan. Uiteindelijk scoorden de Ironbirds het winnende punt in de tweede helft van de 14de inning op een discutabele manier: Met het 1ste en 2de honk bezet en 2 uit werd de bal richting de eerste honkman geslagen. Deze pakte hem goed en gooide hem goed aan naar de werper, die het eerste honk had overgenomen. Uit dus, maar volgens de scheidsrechter had de werper het honk nooit aangeraakt, dus scoorde het winnende punt. Hevige protesten leverden niks op en de wedstrijd was na 4:34 (eindelijk) klaar.
Morgen gaan we dwars door Philadelphia naar Trenton voor de wedstrijd Thunder-Mets. Die wedstrijd kan niet nóg gekker zijn, toch?
Op dit moment moet ik even iets duidelijk maken: Tomtom is geen fan van visitors centra. Het terrein lag op een gegeven moment aan onze linkerhand, maar tomtom (inmiddels domdom) stuurde ons doodleuk rechtsaf een woonwijk in, om ons vervolgens op een parkeerplaats om te laten keren. Uiteindelijk vonden we de ingang... van het personeel. Op welke afdeling wij werkten? Euh, wij willen het visitors center bezoeken. Die ingang was nog 3 km verder. Het centrum zelf was niet bijzonder, maar toch leuk om geweest te zijn.
Tijd voor warme chocolademelk met slagroom, dus op zoek naar een Starbucks. Natuurlijk kwamen we uit bij dezelfde winkel als gisteren, dus ook dat rondje is weer compleet. We reden door naar Baltimore, waar we 'Oriole park in Camden Yards' (zoals het stadion van de Orioles heet) gingen bezoeken. Een MLB stadion wel te verstaan, en een mooie ook. Het is voor een groot deel opgebouwd met baksteen, wat veel sfeer geeft. Helaas was er geen wedstrijd en mochten we niet naar binnen. We konden wel door Eutaw street lopen (wereldberoemd in Baltimore). Een bewaker vertelde ons dat de warenhuizen die aan die straat grenzen 'meer dan 100 jaar oud zijn'... Oud hoor. Leuk om geweest te zijn, jammer dat er geen wedstrijd was. Nu moesten we snel door naar Aberdeen voor de wedstrijd.
Net als Washington is Baltimore één grote file. Gelukkig waren we ruim op tijd in Aberdeen en vonden we snel een Days inn. We werden daar goed geholpen: Niet alleen voor vannacht (in Aberdeen), maar ook voor de volgende dagen hebben we een hotel (in Trenton). Nog even zalm gegeten bij de Appelbees en daarna reden we rechtstreeks naar Cal Ripken stadium voor de wedstrijd.
De buitenkant van het stadion is mooi, de binnenkant minder. Het volkslied (live gezongen) was slecht, en de wedstrijd? De Spikes begonnen goed: Door het slechte pitchen en veldwerk van de Ironbirds stonden zij na 4 innings met 0-4 voor. Op bedenkelijke wijze kwam de thuisploeg in de 5de inning langszij: Met twee uit werd de loper op thuis dik uitgegooid, maar de plaatscheidsrechter vond hem op één of andere manier save. De scheidsrechters (in single-A zijn ze met z'n tweeën) hadden sowieso hun dag niet, maar hierover later meer. De Ironbirds kwamen met 5-4 voor in de 6de inning en leken de wedstrijd gewonnen te hebben. Met 2 uit in de 9de inning kwamen de Spikes echter terug tot 5-5, en we gingen verlengen.
10de inning: Geen punten. 11de inning: nope. 12de inning: Beide ploegen kregen 2 man op de honken, maar scoren lukte niet. 13de inning: Kansloos. Inmiddels was de wedstrijd 4 uur bezig en in de 14de inning klonk voor de 2de keer 'Take me out to the ballgame' in het stadion. Er zaten toen nog maar 50 mensen, en alles wat er geroepen werd kon je letterlijk verstaan. Uiteindelijk scoorden de Ironbirds het winnende punt in de tweede helft van de 14de inning op een discutabele manier: Met het 1ste en 2de honk bezet en 2 uit werd de bal richting de eerste honkman geslagen. Deze pakte hem goed en gooide hem goed aan naar de werper, die het eerste honk had overgenomen. Uit dus, maar volgens de scheidsrechter had de werper het honk nooit aangeraakt, dus scoorde het winnende punt. Hevige protesten leverden niks op en de wedstrijd was na 4:34 (eindelijk) klaar.
Morgen gaan we dwars door Philadelphia naar Trenton voor de wedstrijd Thunder-Mets. Die wedstrijd kan niet nóg gekker zijn, toch?
donderdag 23 juli 2015
22 Juli: Nationals en Parkeerproblemen
Vandaag gaan we naar de Washington Nationals, het derde MLB-team dat we bezoeken.
We gingen vroeg weg uit Harrisburg, aangezien de wedstrijd al om 12:35 begon. We waren zo vroeg dat we nog tijd hadden voor een warme chocomelk bij de Starbucks. Met nog ruim een uur te gaan waren we op 5 km afstand van het stadion. Daar begon de misère echter: We moesten over een rivier heen, en op de brug die wij namen stond een file die compleet stil stond. Gelukkig konden we nog net een afslag pakken en een brug terug proberen. Zelfde idee, maar wel een kortere file. Een half uur vertraiging, maar we hoefden alleen nog maar een parkeerplaats te vinden.
Dat was onmogelijk. Publieke parkeerplaatsen waren vol of voor maximaal 2 uur. Er waren wel lege parkeerplaatsen bij het stadion, maar die waren 'for permit holders only', dus daar mochten wij niet in. Na ruim anderhalf (!) uur zoeken vonden we een parkeerplek, voor $50. De organisatie van de Nationals moet zich diep schamen. Ook verkochten ze alleen nog maar staanplaatsen (voor $15, dus wel goedkoop), terwijl er genoeg lege stoelen waren. Bij elke rij stoelen stonden er controleurs, maar wij hebben uiteindelijk met wat toneelspel toch een stoel weten te bemachtigen. 3 innings te laat zaten we eindelijk binnen.
Gelukkig was er tot dan toe nog niks gebeurd. Zowel de Nationals als de Mets hadden pas 1 honkslag geslagen en nog geen punten gescoord. In de 4de inning begon de actie pas. De Mets scoorden 3 punten, waarvan 2 op een honkslag van Kirk Nieuwenhuis. De Nationals wisten die inning ook te scoren, maar ondanks kansen voor beide teams in de 5de inning bleef het lang 1-3. In die inning hadden we ook een 'challenge': De scheidsrechters gingen nog eens kijken of ze de juiste call hadden gemaakt. Volgens mij mag de betreffende situatie dan op het scorebord worden getoond, maar dat gebeurde niet. In de 8e inning kwamen de Nationals gelijk op een klap van Michael Taylor, die even later zelf het winnende punt scoorde. Eindstand: 4-3.
Als je in Washington bent moet je natuurlijk een aantal dingen bekijken (witte huis etc.). Aangezien parkeren geen optie was, besloten we om met de auto zo dichtbij mogelijk proberen te komen (In het eindexamen Nederlands 2016: Vind het naamwoordelijk deel van het gezegde in deze zin) . Het Capitool en de vijvers die daar voor liggen worden jammer genoeg gerestaureerd op dit moment. We konden dicht bij het monument (de obelisk) komen, maar van het witte huis hebben we slechts een glimp kunnen opvangen. Al met al hebben we 2 uur in de file gestaan (Washington is één grote file), en daarna hebben we een hotel gezocht.
Vandaag was niet zo'n geslaagde dag. Hopelijk gaat het morgen beter: We rijden dwars door Baltimore naar Aberdeen voor de wedstrijd Ironbirds-Spikes.
We gingen vroeg weg uit Harrisburg, aangezien de wedstrijd al om 12:35 begon. We waren zo vroeg dat we nog tijd hadden voor een warme chocomelk bij de Starbucks. Met nog ruim een uur te gaan waren we op 5 km afstand van het stadion. Daar begon de misère echter: We moesten over een rivier heen, en op de brug die wij namen stond een file die compleet stil stond. Gelukkig konden we nog net een afslag pakken en een brug terug proberen. Zelfde idee, maar wel een kortere file. Een half uur vertraiging, maar we hoefden alleen nog maar een parkeerplaats te vinden.
Dat was onmogelijk. Publieke parkeerplaatsen waren vol of voor maximaal 2 uur. Er waren wel lege parkeerplaatsen bij het stadion, maar die waren 'for permit holders only', dus daar mochten wij niet in. Na ruim anderhalf (!) uur zoeken vonden we een parkeerplek, voor $50. De organisatie van de Nationals moet zich diep schamen. Ook verkochten ze alleen nog maar staanplaatsen (voor $15, dus wel goedkoop), terwijl er genoeg lege stoelen waren. Bij elke rij stoelen stonden er controleurs, maar wij hebben uiteindelijk met wat toneelspel toch een stoel weten te bemachtigen. 3 innings te laat zaten we eindelijk binnen.
Gelukkig was er tot dan toe nog niks gebeurd. Zowel de Nationals als de Mets hadden pas 1 honkslag geslagen en nog geen punten gescoord. In de 4de inning begon de actie pas. De Mets scoorden 3 punten, waarvan 2 op een honkslag van Kirk Nieuwenhuis. De Nationals wisten die inning ook te scoren, maar ondanks kansen voor beide teams in de 5de inning bleef het lang 1-3. In die inning hadden we ook een 'challenge': De scheidsrechters gingen nog eens kijken of ze de juiste call hadden gemaakt. Volgens mij mag de betreffende situatie dan op het scorebord worden getoond, maar dat gebeurde niet. In de 8e inning kwamen de Nationals gelijk op een klap van Michael Taylor, die even later zelf het winnende punt scoorde. Eindstand: 4-3.
Als je in Washington bent moet je natuurlijk een aantal dingen bekijken (witte huis etc.). Aangezien parkeren geen optie was, besloten we om met de auto zo dichtbij mogelijk proberen te komen (In het eindexamen Nederlands 2016: Vind het naamwoordelijk deel van het gezegde in deze zin) . Het Capitool en de vijvers die daar voor liggen worden jammer genoeg gerestaureerd op dit moment. We konden dicht bij het monument (de obelisk) komen, maar van het witte huis hebben we slechts een glimp kunnen opvangen. Al met al hebben we 2 uur in de file gestaan (Washington is één grote file), en daarna hebben we een hotel gezocht.
Vandaag was niet zo'n geslaagde dag. Hopelijk gaat het morgen beter: We rijden dwars door Baltimore naar Aberdeen voor de wedstrijd Ironbirds-Spikes.
woensdag 22 juli 2015
21 Juli: Williamsport en Harrisburg
De reis gaat verder: We gaan naar Harrisburg, normaal gesproken 2 uur rijden. Wij gaan echter nog even kijken in Williamsport. Alsof je vanuit Zoetermeer via Meppel naar Maastricht rijdt, zeg maar. Wij hebben het er graag voor over...
We begonnen de dag met een plons in het ijskoude zwembad. Daarna hebben we een rondje gelopen op de ruim opgezette campus. Het hoofdgebouw is prachtig; het had wat weg van Cambridge. Penn State University blijkt ook een afdeling Aerospace te hebben, maar tenzij die bestaat uit 5 klaslokalen en 6 kantoorruimtes hebben we die niet kunnen vinden. Onder het genot van een warme chocolademelk met slagroom hebben we nog even geskypt, en daarna zijn we doorgereden naar Williamsport.
Tot onze verbazing was er naast een stadion ook een museum. Voor $5 kregen we een digitale rondleiding (in het Nederlands) én een T-shirt. Het museum zelf was leuk opgezet, een beetje als de hall of fame maar dan veel kleiner. Je kon ook zelf wat dingen doen, zoals honklopen en je reactie testen d.m.v. een muur met knoppen. De accommodatie is mooi. Er zijn 2 stadions, en daar liggen nog 3 velden omheen, jeugdvelden wel te verstaan. De little league world series, die dit jaar plaatsvinden van 20 t/m 30 Augustus, is voor honk én softbal. Voor alle meiden van Birds die daar heen mogen: Geniet ervan. Je zit in een prachtige omgeving in een leuk klein stadje.
Op weg naar Harrisburg hadden we alleen maar regen. We konden bijna niks zien uit het raam, zo hard regende het. In Harrisburg had het ook geregend (niet zo hard), maar toen wij aankwamen was het droog. We hadden snel een hotel gevonden en reden daarna naar de wedstrijd... Tenminste, dat was de bedoeling. Het stadion van de Senators ligt op een eiland, dat slechts via 1 brug te bereiken is. Tomtom raakte steeds in de war en stuurde ons op verkeerde afslagen en langs de goede. Uiteindelijk kwamen we een kwartier te laat bij het stadion. Gelukkig was de wedstrijd een half uur uitgesteld vanwege de regen. Toen wij binnen waren konden ze beginnen.
Het was een rare wedstrijd. De Senators maakten een paar fouten (derde honkman komt niet achter de bal, bal door de benen van de rechtsvelder, catcher vergeet de bal te vangen, etc.), en daardoor kregen de Fishercats 3 punten cadeau. In de volgende 2 innings scoorden ze nog eens 3 punten. De Senators stelden daar niets tegenover: De eerste 19 (!) slagmensen wisten niet op het honk te komen. Uiteindelijk wisten ze nog wel een puntje te scoren: Het werd 1-7.
Morgen gaan we naar de Washington Nationals, en hopelijk zien we nog wat van Washington.
We begonnen de dag met een plons in het ijskoude zwembad. Daarna hebben we een rondje gelopen op de ruim opgezette campus. Het hoofdgebouw is prachtig; het had wat weg van Cambridge. Penn State University blijkt ook een afdeling Aerospace te hebben, maar tenzij die bestaat uit 5 klaslokalen en 6 kantoorruimtes hebben we die niet kunnen vinden. Onder het genot van een warme chocolademelk met slagroom hebben we nog even geskypt, en daarna zijn we doorgereden naar Williamsport.
Tot onze verbazing was er naast een stadion ook een museum. Voor $5 kregen we een digitale rondleiding (in het Nederlands) én een T-shirt. Het museum zelf was leuk opgezet, een beetje als de hall of fame maar dan veel kleiner. Je kon ook zelf wat dingen doen, zoals honklopen en je reactie testen d.m.v. een muur met knoppen. De accommodatie is mooi. Er zijn 2 stadions, en daar liggen nog 3 velden omheen, jeugdvelden wel te verstaan. De little league world series, die dit jaar plaatsvinden van 20 t/m 30 Augustus, is voor honk én softbal. Voor alle meiden van Birds die daar heen mogen: Geniet ervan. Je zit in een prachtige omgeving in een leuk klein stadje.
Op weg naar Harrisburg hadden we alleen maar regen. We konden bijna niks zien uit het raam, zo hard regende het. In Harrisburg had het ook geregend (niet zo hard), maar toen wij aankwamen was het droog. We hadden snel een hotel gevonden en reden daarna naar de wedstrijd... Tenminste, dat was de bedoeling. Het stadion van de Senators ligt op een eiland, dat slechts via 1 brug te bereiken is. Tomtom raakte steeds in de war en stuurde ons op verkeerde afslagen en langs de goede. Uiteindelijk kwamen we een kwartier te laat bij het stadion. Gelukkig was de wedstrijd een half uur uitgesteld vanwege de regen. Toen wij binnen waren konden ze beginnen.
Het was een rare wedstrijd. De Senators maakten een paar fouten (derde honkman komt niet achter de bal, bal door de benen van de rechtsvelder, catcher vergeet de bal te vangen, etc.), en daardoor kregen de Fishercats 3 punten cadeau. In de volgende 2 innings scoorden ze nog eens 3 punten. De Senators stelden daar niets tegenover: De eerste 19 (!) slagmensen wisten niet op het honk te komen. Uiteindelijk wisten ze nog wel een puntje te scoren: Het werd 1-7.
Morgen gaan we naar de Washington Nationals, en hopelijk zien we nog wat van Washington.
Abonneren op:
Posts (Atom)