Vandaag stond een van de langere ritten van deze vakantie op de planning (plan 2.0): Ongeveer 3 uur van Bridgeport naar Albany. Onze route heeft tot nu toe veel weg van een 8 op z'n zijkant. Zo kwamen we weer langs Fishkill en Wappinger falls, waar we 6 dagen geleden nog een wedstrijd van de Renegades hebben gezien. Albany is vrij heuvelachtig, en is een agglomeratie met Troy en Scenectedy. Vandaar ook de naam van het plaatselijke minor-league team: TriCity Valleycats. Wij hebben al vast tickets gehaald (stel je voor dat het uitverkocht is...) en daarna zochten we naar een tourist information.
Dat bleek vrij lastig. Er stonden wel bordjes, maar niet bij elk kruispunt. Op een gegeven moment verdwenen ze zelfs helemaal. Tomtom dacht dat hij het beter wist, maar hij zette ons af in een straatje mét een heleboel kunst- en antiekwinkeltjes maar zónder tourist information. Dan maar naar de Walmart om eten te halen (klinkt gek, maar zo ging het echt). We kochten onder andere een bak fruit, die op dit moment nog steeds niet op is. Daarna moesten we nog een hotel zien te vinden. Er zit hier heel weinig; alleen een Best Western en een Best Western Plus. Tenminste, volgens Tomtom; alleen die laatste bestaat nog: $196 per nacht voor 2 nachten. Met een beetje moeilijk kijken ging de prijs gelukkig naar $147 per nacht (we worden hier goed in). Even binnengewipt de AAA (nee, geen honkbalteam, maar de Amerikaanse ANWB) om kaarten te halen en daarna konden we eindelijk wat leuks gaan doen.
Over een weg die veel weg had van een achtbaan reden we naar Cherry Plains, een state park hier in de buurt. Parkeren kostte $7, maar natuurlijk niet voor ons, want 'we are done charging for the day'. Er waren kaarten, tenminste, afbeeldingen van google maps met paden erop getekend. Wij besloten om de Waterfall trail te lopen. Een échte trail: Geen verharde weg, maar door bosjes en beekjes. Op een gegeven moment kwamen we uit bij een hele brede beek, of zeg maar gerust rivier. De volgende sticker met 'trail' zat aan de overkant, maar wij zagen geen kans om daar te komen. Daarom zijn we weer terug gelopen. Leuk detail: We hebben niemand gezien onderweg. Amerikanen lopen niet graag denk ik.
's Avonds was de all-star game. De beste spelers uit de major league worden uitgekozen om hier aan mee te doen. Hij werd uitgezonden op fox, en dat hebben wij niet op de kamer. Aangezien we tóch nog moesten eten, gingen we naar Appelbees, waar de wedstrijd op 10 schermen tegelijk te zien was. Zo konden we hem toch zien, onder het genot van zalm met courgette en een heel groot glas chocolademelk. De all-star game is altijd leuk: Je ziet veel verschillende spelers, en de sfeer is ontspannen. Sommige spelers dragen zelfs een microfoontje tijdens de wedstrijd. Mike Trout sloeg meteen een homerun voor de American League (AL). De National league (NL) kwam wel weer op gelijke hoogte, maar in de 5de inning kwamen er 2 punten binnen op het pitchen van Clayton Kershaw (die heel goed is, behalve als wij kijken). De AL liep uit naar 1-5, en won de wedstrijd uiteindelijk met 3-6. Is hier sprake van een uit-syndroom? De laatste 2 inningen hebben wij niet meer gezien. Er moest namelijk nog een was gedraaid worden.
Morgen hebben we een druk programma: We gaan naar Lake George, Green Mountain national forest én 's avonds natuurlijk naar het honkbal. Hopelijk blijft het droog; de voorspelling is niet echt gunstig .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten