Wat is er te doen in Baltimore? Dat zal ik vertellen: Er is een kunstmuseum. Ook is er een museum van moderne kunst. Verder is er een museum met Afrikaanse kunst. Ook kan je naar een monument op de plek waar het Amerikaanse volkslied (hoogstwaarschijnlijk) is geschreven. Aangezien wij niet zo'n grote (lees: 'totaal geen') interesse hebben in kunst en we het volkslied voor elke wedstrijd al (moeten aan-)horen, zochten we nog even verder. Uiteindelijk reden we naar het NASA Goddard visitors center, een soort Cape Canaveral maar dan heel klein.
Op dit moment moet ik even iets duidelijk maken: Tomtom is geen fan van visitors centra. Het terrein lag op een gegeven moment aan onze linkerhand, maar tomtom (inmiddels domdom) stuurde ons doodleuk rechtsaf een woonwijk in, om ons vervolgens op een parkeerplaats om te laten keren. Uiteindelijk vonden we de ingang... van het personeel. Op welke afdeling wij werkten? Euh, wij willen het visitors center bezoeken. Die ingang was nog 3 km verder. Het centrum zelf was niet bijzonder, maar toch leuk om geweest te zijn.
Tijd voor warme chocolademelk met slagroom, dus op zoek naar een Starbucks. Natuurlijk kwamen we uit bij dezelfde winkel als gisteren, dus ook dat rondje is weer compleet. We reden door naar Baltimore, waar we 'Oriole park in Camden Yards' (zoals het stadion van de Orioles heet) gingen bezoeken. Een MLB stadion wel te verstaan, en een mooie ook. Het is voor een groot deel opgebouwd met baksteen, wat veel sfeer geeft. Helaas was er geen wedstrijd en mochten we niet naar binnen. We konden wel door Eutaw street lopen (wereldberoemd in Baltimore). Een bewaker vertelde ons dat de warenhuizen die aan die straat grenzen 'meer dan 100 jaar oud zijn'... Oud hoor. Leuk om geweest te zijn, jammer dat er geen wedstrijd was. Nu moesten we snel door naar Aberdeen voor de wedstrijd.
Net als Washington is Baltimore één grote file. Gelukkig waren we ruim op tijd in Aberdeen en vonden we snel een Days inn. We werden daar goed geholpen: Niet alleen voor vannacht (in Aberdeen), maar ook voor de volgende dagen hebben we een hotel (in Trenton). Nog even zalm gegeten bij de Appelbees en daarna reden we rechtstreeks naar Cal Ripken stadium voor de wedstrijd.
De buitenkant van het stadion is mooi, de binnenkant minder. Het volkslied (live gezongen) was slecht, en de wedstrijd? De Spikes begonnen goed: Door het slechte pitchen en veldwerk van de Ironbirds stonden zij na 4 innings met 0-4 voor. Op bedenkelijke wijze kwam de thuisploeg in de 5de inning langszij: Met twee uit werd de loper op thuis dik uitgegooid, maar de plaatscheidsrechter vond hem op één of andere manier save. De scheidsrechters (in single-A zijn ze met z'n tweeën) hadden sowieso hun dag niet, maar hierover later meer. De Ironbirds kwamen met 5-4 voor in de 6de inning en leken de wedstrijd gewonnen te hebben. Met 2 uit in de 9de inning kwamen de Spikes echter terug tot 5-5, en we gingen verlengen.
10de inning: Geen punten. 11de inning: nope. 12de inning: Beide ploegen kregen 2 man op de honken, maar scoren lukte niet. 13de inning: Kansloos. Inmiddels was de wedstrijd 4 uur bezig en in de 14de inning klonk voor de 2de keer 'Take me out to the ballgame' in het stadion. Er zaten toen nog maar 50 mensen, en alles wat er geroepen werd kon je letterlijk verstaan. Uiteindelijk scoorden de Ironbirds het winnende punt in de tweede helft van de 14de inning op een discutabele manier: Met het 1ste en 2de honk bezet en 2 uit werd de bal richting de eerste honkman geslagen. Deze pakte hem goed en gooide hem goed aan naar de werper, die het eerste honk had overgenomen. Uit dus, maar volgens de scheidsrechter had de werper het honk nooit aangeraakt, dus scoorde het winnende punt. Hevige protesten leverden niks op en de wedstrijd was na 4:34 (eindelijk) klaar.
Morgen gaan we dwars door Philadelphia naar Trenton voor de wedstrijd Thunder-Mets. Die wedstrijd kan niet nóg gekker zijn, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten