27 (en ook een beetje 28) Juli: Beenruimte en thuiskomst.

De reis is klaar. We hebben het hele rondje voltooid: We hebben niet één dag gehad waarop we geen wedstrijd hebben gezien. New York-New York-Hudson Valley-Scranton-Pawtucket-Lowell-Boston-Bridgeport-(All star game)-Albany-Syracuse-Rochester-Buffalo-Erie-State College-Harrisburg-Wahington-Aberdeen-Trenton-Lakewood-New York. Natuurlijk hebben we ook nog allerlei andere mooie dingen bezocht, zowel op honkbal (Hall of Fame) als op niet-honkbal (Niagara Falls) gebied. Wát een reis is het geweest. Eigenlijk is alles goed gegaan; de dingen die niet goed zijn gegaan (handschoen kopen) zijn totaal niet belangrijk. Van tevoren hadden we méér problemen en minder kilometers verwacht. Ook duurdere kaartjes en goedkoepere hotels. Meer regen en minder warmte. Meer taco's en minder Starbucks. Meer gesprekken en minder lelijke gebouwen. En zo gaat de lijst nog wel even door. Hier is het verslag van de laatste dag:

Nadat we lekker hadden uitgeslapen was het tijd om de koffers in te pakken. Alles paste gelukkig makkelijk. Nog even douchen, uitchecken en daarna voor de laatste keer naar de Starbucks. Nog even geskyped (ook de laatste keer) met het thuisfront en daarna stapten we in de taxi. Dat was al een hele ervaring op zich. Ondanks dat het niet druk was piepte onze chaffeur in alle gaatjes, wat flink gevaarlijk leek. Zo doen alle taxi's dat, maar toen zaten wij er niet in. Gelukkig kwamen we heelhuids aan op LaGuardia. Daar wilde pap zijn paspoort niet meewerken: De scanner van de (uiterst onvriendelijke) douanier kon mijn paspoort wél, maar pap zijn paspoort níet aan. Gelukkig mochten we gewoon doorlopen en bij de beveiliging hoefden we op een of andere manier als enigen onze schoenen niet uit te trekken.

We vlogen eerst met een klein vliegtuigje naar Philadelphia. En met klein bedoel ik echt klein: Rechtop lopen was niet mogelijk. In het vliegtuig zat ook een Nederlandse examenklas: Die hadden een reis gemaakt langs de oostkust (Philadelphia-Baltimore-New York). Nadat we hadden gezongen voor ik-weet-niet-precies-wie gingen we in de rij staan om te mogen starten. Dat duurde 20 minuten, maar de vlucht duurde gelukkig maar een half uur. Het was niet echt een vlucht; Het was een hopje.
Ruim op tijd waren we in Philadelphia, waar we niet eens meer door de beveiliging hoefden. Vreemd hoor. Ook vreemd was dat er nergens op de borden stond dat ons vliegtuig ging boarden, maar dat wij toen wij bij de gate aankwamen nog nét op tijd waren. 'Wij besturen de borden niet' was het antwoord van de medewerkers. Natuurlijk niet, dat doen de kaboutertjes zeker...

We hadden stoelen toegewezen gekregen die tegen de wc's aanzaten, en dus niet naar achter konden. Gelukkig waren achter die wc's nog meer stoelen, en die waren vrij. Die zaten bij een nooddeur, dus met beenruimte genoeg. Ik vroeg brutaal aan de (op een leuke manier flink bekakte) stewardess of we daar mochten zitten en gelukkig stemde ze toe. We hebben dus de hele vlucht heerlijk gezeten (/gelegen). Ook leuk: Terwijl de stewardess het menu voor het diner voorlas kwam ze op een gegeven moment bij '... Kip met Champignonsaus en Chorizo'. Geschrokken keek ze op en ging ze uitleggen wat Chorizo was. Haar uitleg stond duidelijk niet in het boekje, en pap en ik schoten in de lach. Ze onderbrak haar verhaal om even te vragen waarom wij lachten, maar gelukkig lachte zij even later ook mee.

Zonder verdere 'problemen' kwamen we aan op Schiphol. Daar werden we nog 2 km in de rondte gestuurd om de koffers op te halen en door de douane te gaan. Mama en Cayley stonden al op ons te wachten. Eindelijk thuis...