8 Juli: Times square en Hudson Valley

Al weer de derde dag in Amerika. Vandaag begint de tour pas echt; we krijgen de auto en gaan New York uit, maar niet voor we Times square hebben gezien.

De metro in New York is oud. In het station is er geen airco, en het voelt alsof je je in een mijnschacht bevindt. De metro's zelf zijn echter rijdende koelkasten; de temperatuur zit dichter bij de 15 dan bij de 20 graden. Als je op Times square uitstapt, krijg je meteen een muur van warme lucht over je heen. Hoewel, dan moet je wel een 'square' zien te vinden. De vele toeristen verraadden dat we wel goed stonden, maar echt een plein is het niet te noemen. Wel stonden er heel veel hele hoge gebouwen en waren er heel veel auto's. Wij gingen de onze (auto, niet wolkenkrabber) ophalen en kregen nog een lekker buitje over ons heen. Bij de autoverhuur liep het op z'n zachtst gezegd niet op rolletjes. Eerst moest er een of andere code worden ingevuld, en geen van de medewerkers wist wat die was. Ook kreeg pap een soort parkeerkaartje dat hij héééél goed moest bewaren. We hadden de airbags er al bijna omheen gemonteerd toen bleek dat we hem nodig hadden om de parkeergarage uit te komen. De automaat had blijkbaar honger, want het was 'hap, slik, weg kaartje'. Uiteindelijk toch eruit gekomen en snel naar het hotel om de koffers op te halen.

Echt snel ging het echter niet. Het verkeer in Manhattan is, zoals de amerikanen het zelf zouden zeggen, 'a mess'. 10 meter rijden, wachten voor het stoplicht, 10 meter rijden, etc. Gelukkig konden we via de snelweg die buitenom loopt bij het hotel komen. De koffers passen makkelijk in de auto... en wij ook. De auto is lekker ruim en alle mogelikke snufjes zitten erin: Elektrische stoelverwarming, achteruitrijcamera en zelfs waarschuwingslampjes op de buitenspiegels. Net buiten New York heb je veels te grote verkeerspleinen. Denk Kleinpolderplein, Prins Claus plein en Ouwe rijn en dat dan in elkaar, met afslagen links en rechts. De rest van de rit naar Hudson Valley was gelukkig vrij rechttoe rechtaan. Het stadion van de Renegades, waar we die avond heen zouden gaan, staat in Wappinger Falls, en ons motel staat in Fishkill (veel plaatsnamen eindigen om één of andere reden op '-kill'). Beiden zijn echte Amerikaanse dorpjes: 5 huizen, een motel en een 8 baans weg erdoorheen. En, in ons geval, een stadion.

Het stadion van de Renegades deed qua sfeer en indeling denken aan het Pim Muilier (voor niet-kenners, het stadion van Kinheim in Haarlem). Dit stadion is echter wel wat groter. Er was redelijk veel publiek. Dat was vooral omdat er niks anders te doen is in de buurt, werd ons later verteld. De wedstrijd stond bol van de fouten, maar liefst 3 aan elke kant. De helft van de fouten kwam van de catchers; die gooiden hem telkens met of zonder stuit het outfield in. Alle toeschouwers zagen verder een spannende pot: 3-5 voor de Brooklyn Cyclones. Voor de wedstrijd hadden we gegeten bij Charlie Brown, een steakhouse met een grote saladebar. Zeker voor herhaling vatbaar, en we hoeven nu ook niet meer te ontbijten morgenochtend.

Morgen staan we vroeg op om dan om 12.00 in Scranton te zijn, zo'n 170 kilometer verderop. Daar is de wedstrijd en ook gaan we kijken of daar in de buurt nog wat te doen is. Stay tuned...