Vandaag brengen we een bezoek aan Allegeny National Forest, Kinzua sky walk en de State College Spikes.
Eerst gingen we naar het visitors center. Zonder te generaliseren (of toch wel) wil ik het volgende kwijt: De werknemers van Amerikaanse bezoekerscentra zijn compleet incompetent. Ze zijn dan wel goed in het volkrassen van een (niet-kloppende) kaart met een gele marker, maar jammergenoeg kruisen ze meestal nét de verkeerde afslag aan. Verder hebben ze handige papiertjes waarop staat dat de trail die je wilt lopen 'easy' is, terwijl bij de trail zelf staat dat hij 'more differcult' is. Afijn, uiteindelijk zijn we toch gekomen waar we wilden.
De trail die we gingen lopen begon bovenop een heuvel. Na een stukje lopen op asfalt en trappen kwamen we bij een uitkijkpunt, waar vandaan we een prachtig uitzicht hadden over het Allegeny Resevoir. Door een soort grot liepen we naar beneden; het deed een beetje denken aan de trappen in de koepel van de Sint-Pieter. Daarna liepen we de heuvel af over een modderpaadje (steeds meer van het eerste en steeds minder van het laatste). Aangezien het afgelopen nacht flink heeft geregend liepen er (samen met ons) veel stroompjes de berg af. Beneden aan de heuvel kwamen we bij een grote parkeerplaats met daarnaast een strandje. Zoals gewoonlijk was er helemaal niemand te bekennen. De weg terug omhoog was zwaar, maar uiteindelijk zijn we in een uur naar beneden en naar boven gelopen.
Na deze wandeling gingen we naar James rock. Of niet, want ook deze afslag was niet te vinden. Waar we uitkwamen was wel een stuwdam, die verder niet bijzonder (misschien bijzonder klein?) was. Daarna reden we het park uit richting de Kinzua Sky walk. Deze oude spoorbrug (geopend in 1883) loopt over een vallei. In 2003 is een groot deel van de brug verwoest door een orkaan. Op de (maar liefst 90 meter hoge) Sky walk heb je een prachtig uitzicht over de vallei én de omgevallen pilaren. We moesten jammer genoeg vrij snel weg, want State College was nog ongeveer 200km ver weg.
State College is een universiteitsstadje: De stad is om de universiteit heen gebouwd, niet andersom. Alles ziet er prachtig (en Brits) uit. De Days Inn waarin we terecht kwamen zag eruit als een luxe hotel. Er was een zwembad en de lobby was prachtig: Een doorzichtig dak, voorgevels van huizen als muren, veel planten en zelfs een waterval(letje). Het honkbalstadion ligt naast een enorm American-football stadion (groter dan de Amsterdam Arena), en verderop zijn ook nog een basketbal stadion, een ijshockeyhal en een klein voetbalstadion. Dát is nog eens een campus. Nadat we onze flesjes water hadden geleegd (de eerste keer dat dat moest in een stadion) kon de wedstrijd beginnen.
De wedstrijd was spannend. In de 2de inning kwamen de Spikes met 3-1 voor, geholpen door 3 fouten van de Muckdogs. Even terzijde, 'muck' is een soort zwarte klei, en boeren die in die klei werken worden spottend 'muckdogs' genoemd. Beide teams sloegen goed, en na 4 innings stond het 3-2. Daarna werd het 3 innings stil. In de 8e inning scoorden de Spikes nog 2 punten en leek de wedstrijd gespeeld. Niets was echter minder waar: De werper van de Spikes was moe gegooid en de Muckdogs kwamen met rake klappen op gelijke hoogte. In de 2de helft van de 9de inning kregen de Spikes alle honken vol en sloeg Pina een walk-off hit tegen de muur aan. Eindstand: 6-5. Wij hebben de hele wedstrijd met ene Chris zitten praten (hij was net terug van een jaar sabbatical in Rome), en pap heeft zíjn scorekaart ingevuld. Een gezellige avond, eigenlijk een avond zoals we ze allemaal hadden voorgesteld.
Morgen gaan we weg uit ons luxe hotel en rijden we naar Williamsport, waar elk jaar de little league world series worden gespeeld. Daarna hebben we een wedstrijd in Harrisburg, waar 30 jaar geleden de eerste meltdown van een kerncentrale was. Wordt (hopelijk) vervolgd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten