10 Juli: Mystic en Paw Sox

Al weer 5 dagen in 'the land of the free and the home of the ... minions'. Overal zie je ze: Als mascottes, in reclames, en zelfs in het nieuws kwamen ze voorbij. Ik ben benieuwd hoeveel gele smurfen (of rijstkorrels, volgens pap) we nog gaan zien. Vandaag rijden we weg uit Fishkill en gaan we naar Pawtucket, een rit van maar liefst 280 km.

Na een lekker ontbijt in ons Days Inn motel reden we vroeg weg. Door onze zoektocht naar een Starbucks kwamen we terecht in Waterbury, een prachtig stadje dat duidelijk niet was beïnvloed door de crisis. 2 (!) mooie stadhuizen, een rechtszaal en 2 kerken, allemaal gebouwd in britse stijl, zagen er goed onderhouden uit, in tegenstelling tot de meeste oude gebouwen elders in Amerika. Ook was er een toren die heel erg deed denken aan de toren op het Piazza del Campo in Sienna (waar elk jaar paardenraces worden gehouden) .

Even later reden we een lange file in. Wij dachten meteen: Een ongeluk of wegwerkzaamheden. Het was echter geen van beide: We stonden gewoon in de rij voor een stoplicht. Welke imbiciel heeft bedacht om een stoplicht midden op de snelweg neer te zetten?!?

De volgende tussenstop bracht ons in Mystic. We kwamen terecht in een (voor toeristen nagebouwd) dorpje. Het had iets weg van het openluchtmuseum in Arnhem. Mysic is een havenstad en leeft van visserij: waarschijnlijk vooral garnalen. Op iedere hoek kon je 8 verschillende gerechten met garnalen krijgen. Een stuk zalm eten kon echter alleen in het Go Fish restaurant, en dan alleen bij een Ceasars salad. Aan één salade hadden we met z'n tweeën meer dan genoeg, en de zalm was heerlijk.

Na de lunch zijn we doorgereden naar Pawtucket. Eerst kaartjes scoren voor de wedstrijd, en daarna een motel vinden, dat was de opdracht. Eerst de Days inn; 'non-existent', in ieder geval niet op de plek waar de tomtom ons heen stuurde. Comfort inn: $160 (zonder tax) voor 1 nacht. Dan maar iets verder buiten de stad zoeken. Uiteindelijk vonden we een goed motel voor slechts $81.

's Avonds naar Mccoy stadium voor de wedstrijd Paw Sox-Ironpigs (de persoon die de stoplichten plant verzint ook teamnamen denk ik). Van beide startende werpers hebben hun major league teams een hoge verwachting. Henry Owens, de werper van de Paw Sox, begon sterk: 3x 3 slag in 11 ballen. De andere werper, Aaron Nola, begon minder goed: De Paw sox scoorden in de 1e inning 2 punten op een honkslag van de cubaan Rusney Castillo, die vorig jaar een contract tekende voor maar liefst 64 miljoen dollar. In de zesde inning maakten de Ironpigs weer gelijk. In de negende inning kwam Pat Light op de heuvel voor de Pawsox. Die dacht dat hij cricket aan het doen was; bijna al zijn worpen gingen de grond in. Er klonk vanaf de tribune zelfs een cynisch applaus na elke slagbal. De Ironpigs kregen zo 2 punten cadeau: 3x 4 wijd, 1x geraakt werper en een velderskeus (wat een dubbelspel had moeten zijn). Wéér won dus de uitploeg: 2-4 voor de Ironpigs.

Gisterenavond hoorden we dat er in Pennsylvania, waar wij gisteren wegreden, een grote thunderstorm is geweest, en dat er veel gebouwen beschadigd zijn. Wij hebben daar gelukkig geen last van gehad; Hier in Massachusets is de voorspelling voor de komende dagen zonnig en warm.

Morgen gaan we naar de Boston Red Sox... Als we in het stadion kunnen komen tenminste. Anders staan de Lowell Spinners op het programma.