Vandaag rijden we verder naar het noorden: De Boston Red Sox staan op het programma... Toch?
Mijn verwachting van Boston was dat het ongeveer zo zou zijn als New York: Veel wolkenkrabbers omringd door lage, vervallen gebouwen en mensen die vooral met zichzelf bezig zijn. Die verwachting bleek echter totaal niet te kloppen. Niet alleen zijn de gebouwen minder hoog, ze zijn ook veel beter onderhouden. Zelfs de oudere straten zijn netjes gerenoveerd. De mensen zijn ook anders: veel vriendelijker en vooral veel opener. Bij de Starbucks (met smiley op de beker) raakten we zelfs aan de praat met een vrouw (inwoonster, plaatselijke bewoonster, hoe beschrijf ik dat?). Voor het eerst verliep een gesprek niet als een interview, waarin wij vragen stellen en er slechts een kort antwoord uit komt. Ja, Boston (en de suburbs eromheen) is de eerste stad in Amerika waar ik wel zou willen wonen.
Voordat we aan de warme chocolademelk (en dat bij 28 graden) zaten, waren we al ruim 130 km weg van Pawtucket. Eerst reden we naar Fenway park om tickets te kopen. De wedstrijd van vanavond was echter uitverkocht. Logisch, aangezien de Red Sox tegen de Yankees spelen (voor de niet-kenners, Yankees-Red sox is de grootste rivaliteit in sport, meer nog dan Real Madrid-Barcelona, Ajax-Feijenoord of Nederland-Duitsland. Alleen word je hier niet in elkaar geslagen als je voor de uitploeg juicht). Gelukkig hadden ze nog wel kaarten voor de wedstrijd van morgenmiddag, ook tegen de Yankees. Nog even een rondje gelopen rond Fenway park en daarna zijn we verder gereden naar Woburn.
Wat er te doen is in Woburn? Nou, er zat een Starbucks. En een Walmart (inclusief Minions). En klaarblijkelijk ook een hotel, maar dat hebben we nooit kunnen vinden. Dus zijn we verder doorgereden naar Lowell, waar we die avond ook naar de wedstrijd gingen. Best Western: vol. Dus doorgereden naar een Motel 6. Daar hadden ze alleen maar kamers waar gerookt mag worden. Ten minste, ze hadden nog wel een kamer met wat extra's, maar dan moesten we bijbetalen. Hoeveel? 3 Dollar (*slik*). Gelukkig hadden we dus op tijd een kamer en konden we door naar de Lowell Spinners tegen de Scrappers.
Het stadion van de Spinners was compleet uitverkocht en er waren alleen nog maar nog maar staanplaatsen te koop. Tenminste, dat werd ons verteld. Wij zijn met ons sta-kaartje recht achter de thuisplaat gaan zitten, en niemand heeft ons weggestuurd. Over de wedstrijd zelf kan ik heel kort zijn. We mogen bij Birds nooit meer klagen over het niveau; niet bij Heren 1, niet bij de junioren en ook niet bij aspiranten 2. Om toch een beeld te schetsen: De toneelstukjes van de niet-al-te-goede entertainment ploeg waren van hoger niveau dan de wedstrijd. Hoogtepunt van de avond was het volkslied, gezongen door het plaatselijke koor (dat overigens echt heel goed was). Voor de zesde achtereenvolgende westrijd won de uitploeg: 6-8 voor de Scrappers, vooral vanwege een sterke 9de inning.
Morgen is het dan zo ver: Red Sox - Yankees. Ik heb er zin in!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten